Πληροφορίες από δω και από κει!!!

• Τα γράμματα Η, Θ, Ι, Ξ, Ο, Φ, Χ διαβάζονται ακριβώς το ίδιο είτε καθρεπτισμένα, είτε αναποδογυρισμένα.

• Κανένα τετράγωνο χαρτί δεν μπορεί να τσακιστεί στη μέση πάνω από 7 φορές.

• Τα περισσότερα κραγιόν περιέχουν λέπια ψαριών.

• Στους 90 βαθμούς υπό το μηδέν η αναπνοή παγώνει και πέφτει στο έδαφος σε μορφή πάγου.

• Μια καρέκλα σε ένα γραφείο μετακινείτε περίπου 8 μίλια τον χρόνο.

• 506 Hertz είναι η συχνότητα στην οποία γελούν οι γυναίκες , έναντι 276 Hertz αυτής των ανδρών .

• Οι ακτίνες Χ ανακαλύφθηκαν, στο τέλος του 19ου αιώνα. Η πρώτη ακτινογραφία έγινε στις 23 Ιανουαρίου του 1896. Το πείραμα έγινε σε ένα ανθρώπινο χέρι.(μάλιστα κρεμούσαν στους τοίχους τις ακτινογραφίες)

• Οι Εσκιμώοι είναι ο μοναδικός λαός που δεν παίζει τυχερά παιχνίδια .

• Αρχικά η εκκλησία πολεμούσε όσους άναβαν κεριά για λατρευτικούς σκοπούς . Στη συνέχεια αποδέχτηκε την παράδοση και από το 1000 μ . χ καθιερώθηκε η χρήση τους στις χριστιανικές λειτουργίες!!!!

Τα τρόφιμα διαίτης δεν είναι αυτά που νομίζετε.

Άπαχο τρόφιμο δεν σημαίνει τρόφιμο χωρίς θερμιδική απόδοση. Πολλά άπαχα προϊόντα εμπεριέχουν μεγάλη ποσότητα απλών σακχάρων προκειμένου να κερδίσουν τη χαμένη τους γεύση. Αυτό τους προσδίδει άμεσα θερμιδικό περιεχόμενο, που όμως συχνά είναι λιγότερο επιβαρυντικό από το αν το προϊόν εμπεριείχε λίπος.

Σήμερα, οι επιστήμονες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μπορεί τα low fat προϊόντα να έχουν υποκατάστατα λίπους, ωστόσο αναγκάζουν το σώμα να θέλει να καταναλώσει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα για να χορτάσει, ενώ υποβάλλουν σε νέες, πολύ δυσκολότερες διαδικασίες τον μεταβολισμό, αποσυντονίζοντάς τον. Επιπλέον, με το που ο κάθε οργανισμός μπαίνει στην διαδικασία να καταναλώσει τέτοιου είδους τροφές, αυτές «κάθονται» και δύσκολα φεύγουν. Συνεπώς όχι μόνο δεν αδυνατίζουμε, αλλά παχαίνουμε κιόλας.

Το καλύτερο που έχετε να κάνετε λοιπόν, είναι να διαβάζετε προσεκτικά τις ετικέτες των τροφίμων που αναφέρουν, συχνά λεπτομερέστατα, την περιεκτικότητα τους σε θερμιδογόνα συστατικά, αλλά και σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.

Πως τα πάμε με τη λέξη.....δίαιτα?

Δίαιτα...εύκολο να το πεις,δύσκολο να την ξεκινήσεις!

Από δευτέρα είναι μια γνώριμη σε όλους φράση που πάντα είναι λόγος να μας καθησυχάσει για λίγο και να νιώσουμε άνετα για τις επόμενες ώρες ,ή ακόμα καλύτερα, τις επόμενες μέρες.Ένα τελευταίο παραστράτημα δεν βλάπτει σκεφτόμαστε και μέσα στα επόμενα λεπτά έχουμε καταβροχθίσει γλυκά,σοκολάτες,πατατάκια και οτιδήποτε άλλο έχει την τύχη-ατυχία να βρεθεί μπροστά μας.

Όσο φοβιστική και αν ακούγεται σαν λέξη ,δεν είναι.Αντιθέτως θεωρείστε την σαν μια καινούρια αρχή,ένας νέος τρόπος ζωής σίγουρα πιο υγιεινός!Σε συνδυασμό μάλιστα με λίγη γυμναστική είναι ό,τι καλύτερο.Το αποτέλεσμα θα είναι τόσο καλό για την εμφάνιση σας όσο και για τον ίδιο σας τον οργανισμό.Κάνω δίαιτα δεν σημαίνει απαραίτητα στερούμαι κάτι,ούτε ότι δεν τρώω.

Με ή χωρίς τη συμβουλή κάποιου ειδικού (καλύτερα με) θα δείτε αποτέλεσμα εμφανές χωρίς ιδιαίτερα πολύ κόπο.Θα γίνω λίγο γραφικός αλλά δεν μπορώ να αφήσω απέξω την γνωστή σε όλους μας φράση:νους υγιής εν σωματι υγιεί! Όλο και κάτι θα ήξεραν.

Internet! Μπορούμε χωρίς αυτό?

Πόσοι από εσάς (ή καλύτερα εμάς) είναι αυτοί που δεν έχουν ξενυχτήσει πάνω από έναν υπολογιστή περνώντας ατελείωτες ώρες πλοήγησης στο internet;Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν μπορούσατε να ζήσετε έστω και μια μέρα χωρίς αυτόν;Εγώ πάντως πολλές φορές με λίγες όμως να το εχω καταφέρει.

Σε έρευνα που διεξήγαγε πρόσφατα η εταιρεία Cisco σχετικά με τη χρήση του Internet στο νεανικό πληθυσμό
14 χωρών, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και άκρως ανησυχητικά. Η έρευνα διεξήχθη σε δείγμα 1441 φοιτητών και 1412 εργαζομένων, ηλικίας έως 30 ετών. Οι περισσότεροι νέοι (ποσοστό άνω του 50%) δήλωσαν ότι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς Internet, χαρακτηρίζοντάς το «αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους».
Τα δύο τρίτα ανέφεραν ότι προτιμούν το Internet από την αγορά ενός αυτοκινήτου, ενώ το 40% είπε ότι το Internet είναι πιο σημαντικό από τις βόλτες με τους φίλους, τις επαφές με το άλλο φύλο και την ακρόαση μουσικής. Το 25% περίπου ανέφερε ότι είναι πιο σημαντικό να βρίσκεται στο Facebook, παρά να πηγαίνει σε πάρτι ή να βγαίνει με φίλους.
Οι πιο «κολλημένοι» νέοι είναι οι Βραζιλιάνοι, με το 65% να λέει ότι το Internet είναι εξίσου σημαντικό με το φαγητό, το νερό και τη στέγη! Ακολουθούν οι Κινέζοι με 64%, ενώ σε Ιταλία και Ισπανία το ποσοστό «πέφτει» στο 50%.

Τα facebook,twiitter και google+ πλέον ειναι ενα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μας.Δημιουργώντας μας ανούσια προβλήματα και κάνοντας τη 'ζωή μας' δυσκολότερη και σίγουρα για καποιους ΠΙΟ ενδιαφέρουσα.Γιατί ο τάδε ανέβασε το τάδε τραγούδι; τι θέλει να πει με αυτο; Έκανε like στη φωτογραφία μου.Του αρέσω άραγε? Το όνομα Face-book σίγουρα δεν παραπέμπει σε βιβλίο και πόσο μάλλον στις γνώσεις που σου προσφέρει ένα βιβλίο .

Ας αναρωτηθούμε τελικά:!!!! Έχουμε ιδιωτική ζωή ;!!!!!

Χασμουρητό: ο θερμοστάτης του οργανισμού.

Το χασμουρητό δεν αποτελεί μόνο σημάδι κούρασης ή βαρεμάρας. Λειτουργεί ουσιαστικώς ως ο «θερμοστάτης» του οργανισμού μας. Ο οργανισμός μας χρησιμοποιεί αυτό το μηχανισμό για να κρατά τον εγκέφαλό μας σε χαμηλές θερμοκρασίες.

Και αυτό διότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, όπως ακριβώς και οι υπολογιστές, δεν επεξεργάζεται εξίσου αποτελεσματικά τις πληροφορίες όταν υπερθερμαίνεται. Ετσι, όταν το κεφάλι μας αρχίζει να ανεβάζει θερμοκρασία το χασμουρητό δρα ως φυσικός… ανεμιστήρας επιτρέποντας στον δροσερό αέρα να φτάσει στον εγκέφαλο και να επαναφέρει σε φυσιολογικά επίπεδα τη θερμοκρασία του.

Κρύο… χασμουρητό
Μελέτη που διεξήγαγαν ειδικοί του Πανεπιστημίου Πρίνστον σε 160 άτομα στην Αριζόνα έδειξε ότι οι εθελοντές χασμουριούνταν τουλάχιστον διπλάσιες φορές τον χειμώνα σε σύγκριση με το καλοκαίρι – και αυτό διότι τον χειμώνα η θερμοκρασία του σώματός τους ήταν υψηλότερη από τον αέρα γύρω τους.

Συγκεκριμένα οι επιστήμονες χώρισαν τους 160 εθελοντές σε δύο ισάριθμες ομάδες. Παρακολούθησαν πόσο συχνά η πρώτη ομάδα των 80 ατόμων χασμουριόταν όταν έβλεπε εικόνες άλλων ατόμων να χασμουριούνται κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η δεύτερη ομάδα υποβλήθηκε στην ίδια ακριβώς άσκηση αλλά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.Θέμα εξωτερικής θερμοκρασίας
Όπως προέκυψε τον χειμώνα όταν η εξωτερική θερμοκρασία ήταν 21 βαθμοί κατά μέσο όρο, το 45% των εθελοντών αποκρίθηκε με χασμουρητό στις εικόνες που έδειχναν χασμουρητό. Ωστόσο το καλοκαίρι, οπότε η εξωτερική θερμοκρασία ήταν ανώτερη από τους περίπου 37 βαθμούς Κελσίου του ανθρώπινου σώματος, ποσοστό μικρότερο του 25% των εθελοντών αποκρίθηκε με χασμουρητό. Το καλοκαίρι δεν υπάρχει ιδιαίτερο όφελος από το χασμουρητό αφού ο αέρας που εισπνέουμε είναι πιο ζεστός από τον οργανισμό μας, σημειώνουν οι ερευνητές.

Η θερμοκρασία του εγκεφάλου επηρεάζεται από την ποσότητα της πληροφορίας που πρέπει να επεξεργαστεί ο βιοχημικός «υπολογιστής» μας, τη θερμοκρασία του αίματος καθώς και από τον ρυθμό με τον οποίον το αίμα ρέει στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης δρα Αντριου Γκάλαπ, η υπερθέρμανση του εγκεφάλου μπορεί να προκαλέσει αίσθημα υπνηλίας, γεγονός που εξηγεί για ποιον λόγο χασμουριόμαστε όταν νυστάζουμε. «Όταν η θερμοκρασία του σώματος είναι υψηλότερη, αυξάνονται οι πιθανότητες να αισθανόμαστε κούραση. Τη νύχτα, λίγο προτού κοιμηθούμε η θερμοκρασία του οργανισμού βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της».

Η μεγέθυνση του μυστικού δείπνου.

Ο

Oι μερίδες φαγητού που εμφανίζονται σε εικονογραφήσεις του Μυστικού Δείπνου έχουν μεγαλώσει κατ’ αναλογία της μεγέθυνσης των γευμάτων στην καθημερινότητά μας, λένε διατροφολόγοι και ειδικοί στην παχυσαρκία.

Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Κόρνελ μελέτησε 52 από τους πιο διάσημους πίνακες της βιβλικής σκηνής και εστίασε στο μέγεθος των τροφίμων. Μεταξύ άλλων, στο μικροσκόπιο μπήκαν πίνακες των Ελ Γκρέκο, ντα Βίντσι, Κράναχ του Πρεσβύτερου και Ρούμπενς. Όπως διαπίστωσε, τα φαγητά, το ψωμί και τα πιάτα μπροστά στον Ιησού και τους μαθητές του σταδιακά αυξήθηκαν κατά δύο τρίτα. Αυτό, όπως λένε οι επιστήμονες, οφείλεται στο ότι η τέχνη μιμείται τη ζωή.

Ο καθηγητής Brian Wansink, επικεφαλής της έρευνας μαζί με τον αδερφό του Craig, γράφει στο International Journal of Obesity: «Τα τελευταία χίλια χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες θεαματικών αυξήσεων στην παραγωγή, διαθεσιμότητα, ασφάλεια, αφθονία και προσιτότητα του φαγητού. Πιστεύουμε ότι καθώς η τέχνη μιμείται τη ζωή, αυτές οι αλλαγές αντανακλώνται στις απεικονίσεις του πιο διάσημου δείπνου της ιστορίας».

Όπως λέει, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι το φαινόμενο μεγαλύτερων μερίδων σε μεγαλύτερα πιάτα έχει προκύψει προοδευτικά κατά τη διάρκεια της χιλιετίας. Τα κυρίως γεύματα μεγάλωσαν κατά 69% και το μέγεθος των πιάτων κατά 66% μεταξύ των παλαιότερων (περίπου το 1000 μ.Χ.) και των πιο πρόσφατων εικονογραφήσεων (1700 μ.Χ). Το μέγεθος του ψωμιού αυξήθηκε κατά 23%. Οι πιο έντονες αυξήσεις εντοπίστηκαν σε πίνακες που χρονολογούνται μετά το 1500 και έως το 1900 μ.Χ.

Σύμφωνα με τον Craig Wansink, καθηγητή θεολογίας, οι αλλαγές στο μέγεθος των μερίδων είναι πιθανόν αντανάκλαση πολιτιστικών διαφοροποιήσεων και όχι θρησκευτικών. «Δεν υπάρχει κάποιος θρησκευτικός λόγος που τα γεύματα μεγάλωσαν. Μπορεί να οφείλεται στο ότι όντως τα γεύματα μεγάλωσαν ή στο ότι οι άνθρωποι άρχισαν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το φαγητό».

Η Charlene Shoneye, διατροφολόγος στη βρετανική οργάνωση Weight Concern, δήλωσε: «Δεν εκπλήσσομαι από τα ευρήματα γιατί το μέγεθος των πιάτων μας και οι μερίδες φαγητού έχουν αυξηθεί. Για παράδειγμα, πριν από είκοσι χρόνια, τα περισσότερα πατατάκια έβγαιναν σε συσκευασίες των 20 γρ. Τώρα είναι 30, 50 ή ακόμα και 60 γρ. και εξακολουθούμε να τρώμε όλο το σακουλάκι. Αυτή η μεγέθυνση έχει αλλάξει την αντίληψή μας για το φυσιολογικό».

Σε τι χρησιμεύουν οι τελετές μνήμης;

«Ενα μνημείο είναι περισσότερο τόπος αλληλεγγύης παρά ευαισθησίας, σεβασμού παρά κριτικής, περισυλλογής παρά αναθεώρησης. Ωστόσο, παρόλο που η μνήμη είναι αναγκαία, δεν θα πρέπει να προσποιούμαστε ότι είναι εντελώς αθώα ή, για να το πούμε με ακόμη πιο ωμό τρόπο, πως δεν ενυπάρχει σ' αυτήν κάποιο ηθικό μειονέκτημα.
Υπάρχει, και ενίοτε πολύ μεγάλο. Γι' αυτό ακριβώς, με την ευκαιρία της όποιας τελετής στη μνήμη κάποιου ιστορικού γεγονότος, θα πρέπει να αναρωτιόμαστε ποιο είναι το κόστος ή το κέρδος από αυτή την τελετή».

Ο Αμερικανός δοκιμιογράφος Ντέιβιντ Ριφ (David Rieff) καταπιάνεται με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, με αφορμή τα πρόσφατα εγκαίνια του μνημείου στο «Σημείο Μηδέν», στη Νέα Υόρκη, εκεί όπου υψώνονταν έως τις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 οι δίδυμοι πύργοι.

«Το γεγονός ότι τα εγκαίνια του μνημείου της 11ης Σεπτεμβρίου σηματοδοτούν την επέτειο ενός γεγονότος, το οποίο, τουλάχιστον κατά κάποιο τρόπο, χαράχτηκε στη ζωή και στη συνείδηση των περισσότερων Αμερικανών, δεν πρέπει να μας κάνει να λησμονούμε πως το φάσμα που στοιχειώνει κάθε δημόσια επέτειο μνήμης είναι πάντα η πολιτική, και ιδίως η δραστηριοποίηση της εθνικής αλληλεγγύης. Είτε πρόκειται για τελετή μνήμης για τους Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς που πολέμησαν στον Α' και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είτε για την εθνική εορτή των Γάλλων στις 14 Ιουλίου ή αυτή των Αμερικανών στις 4 Ιουλίου, όλες αυτές οι τελετές σκοπό έχουν να προκαλέσουν αυτό που ο μεγάλος Γάλλος ιστορικός Ερνέστ Ρενάν αποκαλούσε "μεγάλη αλληλεγγύη". Πρόκειται περισσότερο για τη διαβεβαίωση της ομαδικής αφοσίωσης, παρά για την παρουσίαση ενός γεγονότος με όλη την πολιτική και ηθική πολυπλοκότητά του. Οι τελετές για τη 10η επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα.

Σκληρή αλήθεια

»Το ενδιαφέρον αυτών των τελετών δεν βρίσκεται στην ικανότητά τους να φωτίσουν την αλήθεια σε όλη την πολυπλοκότητά της. Είναι φυσικό, άλλωστε. Το πρόβλημα είναι πως οι τελετές αυτές συντηρούν την ψευδαίσθηση πως οι άνθρωποι μπορούν να διατηρήσουν για πολύ καιρό την ανάμνηση ενός γεγονότος, και ιδιαίτερα πως αυτές μπορούν να έχουν σοβαρές πολιτικές και ιστορικές επιδράσεις. Αλλωστε, το να θυμάσαι δεν σημαίνει μόνο να στενοχωριέσαι. Μπορεί επίσης να σημαίνει πως διψάς για δικαιοσύνη ή για εκδίκηση, ακόμη και μετά την "κατάπαυση του πυρός".

»Η σκληρή αλήθεια, όμως, είναι πως σε βάθος χρόνου δεν θα θυμόμαστε πια τίποτε. Αυτή η ιδέα εγγράφεται σε όλες τις μεγάλες παραδόσεις. Οι αναμνήσεις μας πεθαίνουν, όπως και εμείς, οι θνητοί. Σε ένα ποίημα του Σέλεϊ βρίσκουμε την ίδια ιδέα. Σ' αυτό, ένας ταξιδιώτης αφηγείται πως είδε στην έρημο, κατεστραμμένο και σχεδόν θαμμένο στην άμμο, το άγαλμα ενός σπουδαίου βασιλιά μιας αλλοτινής εποχής, στη βάση του οποίου είχε χαραχτεί η εξής επιγραφή: "Δείτε το έργο μου, ω ισχυροί, και αποθαρρυνθείτε!". Ωστόσο, από αυτό το έργο, δεν είχε απομείνει τίποτε, παρά "άμμος... κενό μέχρι τον ορίζοντα".

»Το να πιστεύουμε πως οι μεγάλοι πολιτικοί, οι έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις και οι ιστορικές τραγωδίες μπορούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να διατηρηθούν στη μνήμη των ανθρώπων εσαεί, δεν έχει να κάνει με τις πραγματικότητες της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά μόνο με τις ελπίδες και τις επιθυμίες της. Η Ιστορία μάς δείχνει πως ακόμη και οι μνημειώδεις κατασκευές και οι πιο μεγάλες στρατιωτικές εκστρατείες είναι εφήμερες. Αυτό που απομένει να μάθουμε είναι πού σταματά η ικανότητά μας να θυμόμαστε, να τελούμε κάθε είδους μνημόσυνα και να πενθούμε.

»Οι αυτοκρατορίες, όπως και οι άνθρωποι, είναι θνητές. Και αυτό είναι ένα μάθημα που θα πρέπει να πάρουν εκείνοι -πολλοί στις ΗΠΑ- που συνεχίζουν να πιστεύουν πως η αμερικανική αυτοκρατορία δεν θα έχει την ίδια τύχη με τις αυτοκρατορίες των Ρωμαίων, των Μογγόλων και των Βρετανών.

»Πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε σε τι χρησιμεύει η συλλογική μνήμη, όπως εκφράζεται μέσα από τελετές που σκοπό έχουν την υπενθύμιση ενός ιστορικού γεγονότος, όπως αυτό της 11ης Σεπτεμβρίου, και ποιοι είναι οι κίνδυνοι. Θα πρέπει ίσως να δούμε το ενδεχόμενο -δυσάρεστο από ψυχολογικής και ηθικής πλευράς- πως, σε ορισμένες στιγμές και μέσα σε ορισμένα πλαίσια, η λήθη μπορεί να είναι προτιμότερη από τη μνήμη. Δεν είναι μια καλοδεχούμενη ιδέα σήμερα, ούτε από την εθνικιστική Δεξιά ούτε από την Αριστερά των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Οι περισσότεροι τίμιοι άνθρωποι διάκεινται ευνοϊκά απέναντι στη συγγνώμη, αλλά δύσκολα ακούγονται φωνές υπέρ της λήθης. Ισως έχουμε επηρεαστεί από αυτή την υπερτιμημένη φράση του Ζορζ Σανταγιανά, που λέει: "Εκείνοι που δεν θυμούνται το παρελθόν, είναι καταδικασμένοι να το ξαναζήσουν". Μια φράση που αποκλείει το γεγονός ότι η Ιστορία, όπως και η συμπεριφορά του καθενός, καθοδηγείται τουλάχιστον εν μέρει από αυτό που ο Φρόιντ ονομάζει "μη συνειδητή αλυσίδα επαναλήψεων".

»Ισως, πάλι, πιστεύουμε στην ηθική ανωτερότητα της μνήμης σε σχέση με τη λήθη, γιατί μας έχουν πείσει, επαναλαμβάνοντας πολλές φορές πως το να θυμάσαι σημαίνει να είσαι υπεύθυνος, ενώ το να λησμονείς δεν σημαίνει μόνο ανευθυνότητα, αλλά μια κατάσταση ηθικής δειλίας ή νιχιλισμού.

Χωρίς λήθη και συγγνώμη

»Η αλήθεια είναι πως η λήθη χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα από κάποια από τα πιο ειδεχθή πρόσωπα της Ιστορίας. Ο Χίτλερ αναρωτιόταν ποιος, το 1939, θυμόταν τη σφαγή των Αρμενίων από τους Τούρκους, για να υποστηρίξει τη δράση των ναζιστών. Ωστόσο οι τελετές μνήμης δεν παρηγορούν μόνο, αλλά μπορούν να φουντώσουν την οργή. Η μνήμη μπορεί να κάνει την Ιστορία να φαίνεται σαν αποθήκη όπλων, με τα οποία θα συνεχίζει τους πολέμους και θα καθιστά ευάλωτη την ειρήνη.

»Η μνήμη της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα; Είναι νωρίς για να αποφανθεί κανείς. Οπως φάνηκε από τις εκδηλώσεις ανακούφισης και χαράς παντού στις ΗΠΑ, μετά την αναγγελία του θανάτου του Μπιν Λάντεν, οι πληγές είναι ακόμη ανοιχτές. Για την ώρα, πάντως, δεν υπάρχει θέμα λήθης, ούτε καν συγγνώμης. Ομως, αν και είναι πολύ νωρίς για το ένα ή το άλλο, δεν είναι τόσο νωρίς για να αναρωτηθούμε αν η ειρήνη θα είναι ποτέ εφικτή χωρίς λήθη και χωρίς συγγνώμη».